Wstążka satynowa - krótka historia 0
Wstążka satynowa - krótka historia

Wstążka, pozornie błahostka, ale trudno wyobrazić sobie jakąkolwiek dekorację bez tego barwnego akcentu. Wszelkiego rodzaju wstążki – w tym wstążki satynowe rzecz jasna – są elementami dekoracyjnymi, na które można się natknąć w niemal każdym miejscu. W zasadzie nieograniczone pod względem kolorystyki, wzoru, nadruku i tekstury wstążki wykorzystywane są nie tylko przez florystów i rękodzielników, ponieważ odpowiednio dobrana gramatura tasiemki może przysporzyć jej zupełnie nowych zastosowań.

Współcześnie produkowane wstążki wytwarzane są z różnego rodzaju materiałów od aksamitu i satyny po tworzywa syntetyczne, takie jak nylon (wstążki nylonowe) czy sztuczny jedwab (wstążki jedwabne). Wśród najczęściej wykorzystywanych wstążek warto wymienić chociażby wstążki brokatowe, wstążki satynowe z drucikiem, wstążki satynowe drukowane, wstążki tkane, wstążki zdobione haftem, wstążki w kształcie ric-rac, wstążki obszyte metalem lub inkrustowane. Takie urozmaicenie wstążek decyduje o tym, że jest to jeden z najczęściej i najchętniej wykorzystywanych materiałów stosowanych w wytwarzaniu ozdób, aplikacji i kompozycji florystycznych.

W terminologii tekstylnej wstążki określane są jako wąska tkanina, której szerokość zawiera się między 0,32 a 30 cm. Wstążki są z reguły wykorzystywane w takiej formie, w jakiej opuszczają fabrykę, natomiast są także techniki, w którym wstążki wykorzystuje się jako tworzywo tkackie lub łączy się poszczególne wstążki w celu wytworzenia szerszej tkaniny. Wstążki są także chętnie wykorzystywane w technikach szydełkowych.

Krótka historia wstążki

Wszelkiego rodzaju wstążki zaczęły być wytwarzane i wykorzystywane z chwilą, kiedy cywilizacje zaczęły wytwarzać tkaniny. Wstążki są jednymi z najstarszych znanych materiałów dekoracyjnych, co wynika bezpośrednio z dążenia człowieka do personalizowania swojej odzieży oraz innych artykułów, a nawet sprzętów znajdujących się w gospodarstwach domowych. W czasach, kiedy wszystkie tkaniny były wytwarzane w sposób rzemieślniczy, czyli bez wykorzystywania zaawansowanych technologicznie krosien tkackich, na zakup tkanin wykonanych z najlepszych i jednocześnie eleganckich  materiałów, pozwolić sobie mogli jedynie najbardziej zamożni obywatele.

W wiekach średnich przez Europę przebiegały liczne szlaki handlowe, którymi z odległych krajów docierały na stary kontynent wszelkiego rodzaju „nowinki”, wśród których znajdowały się także rzeczone już wstążki. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy mogą być chociażby „Opowieści kanterberyjskie” Geoffrey'a Chaucera. Wstążki były już wówczas istotnym elementem stroju, skoro autor kilkukrotnie wspomina o „rybanach”, czyli wstążkach wykorzystanych jako elementy dekoracji stroju:

 

Wokół kołnierza, z tyłu oraz z przodu,

Jedwabny czarny z zewnątrz i od spodu.

 I przy rubanach białego czepeczka

Ta sama, co przy kołnierzu, bryżeczka.

Na czubku wstęga jedwabna przypięta.

Opowieści kanterberyjskie w. 131 – 135.

I dalej:

 

 Strój miał chędogi: tunika z bławatu,

Wstąg języczkami upstrzona bogato.

Opowieści kanterberyjskie w. 214 – 216.

 

Średniowieczni a później także i renesansowi kupcy oferowali przede wszystkim wstążki utkane ze złotej i srebrnej nici i wykonane z jedwabiu i innych rzadkich tkanin z Orientu.

Nowoczesna wstążka z krajkami (wykończone brzegi) powstała w 1500 roku. W XVI w wstążki były oznaką luksusu, co doprowadziło do tego, że angielski parlament wprowadził zarządzenie, które jednoznacznie określało, że noszenie wstążek było prawem tylko szlachetności. Być może takie działanie angielskiego parlamentu stało się zaczątkiem całego procesu odznaczeń i nominacji, ponieważ tym samym rozporządzeniem ustanowiono, że konkretne kolory wstążek są dedykowane dla poszczególnych klas zasług. I tak odznaczeni Orderem Podwiązki rycerze zobowiązani byli nosić wstęgi (baretki) w kolorze czerwonym, natomiast odznaczeni Orderem Łaźni winni mieć baretki w kolorze niebieskim. Oczywiście oba odznaczenia funkcjonują po dziś dzień a kolory wstążek nie uległy zmianie. Warto w tym miejscu dodać, że Orderem Podwiązki (z czerwoną wstążką) byli także odznaczeni Polscy monarchowie -  Kazimierz IV Jagiellończyk (1450) i Henryk III Walezy (1575), już jako król Francji, natomiast Orderem Łaźni odznaczonych zostało 18 Polaków, a wśród nich gen. Anders i Lech Wałęsa.

W XVII wieku wstążki „wkroczyły” do świata mody. Zarówno męskie, jak i damskie stroje z tego okresu cechowała  ekstrawagancja, a niemal każdy dodatek z rękawiczek do czepków ozdobiono wstążkami w najrozmaitszych formach.

Długie wstążki były pożądanym prezentem, który można było wykorzystać nie tylko poozdabiania odzieży, ale także jako dekoracyjny dodatek do zaplatania włosów, ozdabiania koszów, mebli, a nawet pościeli.  Ogromne zapotrzebowanie na wstążki spowodowało rewolucję w produkcji, w której Coventry w Anglii i Lyonie we Francji stały się centrami projektowania i generowania wstążek.

 

Branża wstążkowa wywodzi się z handlu jedwabiami. Kupcy, którzy podróżowali "Jedwabnym Szlakiem" do iz Azji sprzedawali surowego jedwabiu pośrednikom w Europie, którzy gotowali, czyścili i farbowali przędzę wstążkową i sprzedawali ją tkaczom. Tkacze wykorzystali specjalnie skalowane krosna, przy których każdego ranka zasiadały dziesiątki robotników znających sztukę  tkania wstążek na ręcznych krosnach. Ogromne zapotrzebowanie na wstążki było jednym z kół zamachowych tzw.  rewolucji przemysłowej.

W latach siedemdziesiątych XIX wieku opracowano holenderski warsztat silnikowy, a sześć rodzajów wstążek można było produkować jednocześnie pod czujnym okiem jednego operatora. Rozwój ten przyszedł w samą porę, aby udekorować majestatyczne peruki w modzie na dworach Europy. Co ciekawe, w nowo powstałych koloniach w obu Amerykach wstążki rzadko były noszone w tym czasie, być może z powodu przekonań religijnych lub sprzeciwu wobec ekstrawagancji europejskich władców.

Stroje chłopskie, w tym strój łowicki, zaczynają się w tym czasie wyróżniać  pojedynczymi lub plecionymi wstążkami, które są barwione na jaskrawe kolory, zdobione koronką lub koralikami. Podczas wojen napoleońskich na początku XIX wieku przemysł wstążkowy znalazł się w recesji, ponieważ wykwalifikowani tkacze z Anglii i Europy Zachodniej zostali zwerbowani do służby wojskowej. Przy ograniczonej podaży zapotrzebowanie na wstęgę było jeszcze większe, a wstążki były popularnym ładunkiem dla przemytników. Kolejna eksplozja wstążkowej ewolucji nastąpiła w 1813 roku, kiedy wstążka z paseczkami (z małymi przegrzebkami wzdłuż boków) stała się modnym obowiązkiem. Jak zatem widać wstążki często podążały za trendami mody. Zgony na dworach Europy stymulowały popyt na czarną wstążkę; taśmy wojskowe, żakardy i wstążki medalowe, które stały się symbolami pułków wojskowych i najwyższymi nagrodami, jakie mogły dać narody.

Okres wiktoriański był ostatnim, w którym wstążki odgrywały znaczącą rolę. Wówczas to sukienki, bieliznę, płaszcze oraz kapelusze wiktoriańskich dam zdobiły wstążkowe aplikacje. Umowy handlowe między krajami europejskimi zabiły angielską produkcję wstęgi, ponieważ tania siła robocza i coraz większe krosna nie były w stanie wytwarzać konkurencyjnych cenowo produktów. Ci producenci przetrwali poprzez dywersyfikację i produkcję lin, sznurków, frędzli, jedwabnych obrazów i zakładek. Rozwój syntetycznych włókien i papieru do zastosowania w tworzeniu opakowań na prezenty szybko rozszerzył się na świat wstążek w naszych czasach, a wstążka stała się tak dostosowana do współczesnego stylu życia, jak inne tkaniny.

Komentarze do wpisu (0)

do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl